#TNW 09: Keynote: Bradley Horowitz

De ondertitel van deze keynote is: "A Seamless Web: Bradley Horowitz, Vice President of Product Management for Apps at Google, shares his vision for how Internet users will interact with data, devices and each other in an increasingly seamless online environment.". Wil je mijn conclusie dan moet je direct naar beneden scrollen, het is nogal een lang verhaal.

De keynote begint met de mededeling dat Bradley op een aantal punten zijn verhaal heeft aangepast: naar aanleiding van de keynotes van gisteren (van Jarvis en Keen), maar ook op basis van een boek dat hij in het vliegtuig heeft gelezen: "Year Million - Science at the far edge of knowledge". De vraag die in dat boek behandeld wordt is: hoe ziet de wereld er uit in het jaar 1.000.000? Er van uitgaande dat de mensheid nog bestaat, zijn er wel enorm veel dingen veranderd: van climaat tot populatie, van technologie tot het verschuiven van werelddelen (Australie ligt dan 150km van Azie af). Met dit als inspiratie, en met de enorme discussie over de "Current Web" (google, twitter, kleine verbeteringen zoals realtime search) zegt Bradley: laten we nu eens pauzeren en nadenken over the NEXT web.

Voordat hij begint een klein overzicht wat hij gedaan heeft. Het is een techneut in hart en nieren: begonnen met een informatica studie, master-titel behaald maar halfverwege zijn promotie gestopt en een bedrijf begonnen. De dot-com-bubble meegemaakt, het barsten overleefd, bedrijf verkocht en bij Yahoo aan de slag gegaan. Daar heeft hij Flickr aangekocht, en dat zorgde er voor dat hij binnen Yahoo de mogelijkheid kreeg om mer bedrijven op te kopen: MyBlogLog, Upcoming, Delicious. Maar hij stond ook aan de wieg van het opener maken van Yahoo: met Hackdays, API's, etc. Toen hij wegging bij Yahoo wilde hij investeerder worden, maar er kwam een mogelijkheid om bij Google te werken als: "Vice President of Product Management for Apps". Oftewel: alles wat niet te maken heeft met zoeken en advertenties.

Wat is nou eigenlijk het succes van google? Natuurlijk hebben ze met search een home-run gehad, maar wat is de achterliggende filosofie? Volgens Bradley is dat: Think Big! Gebruik als aanname een omgeving in de toekomst, waar opslag veel goedkoper is, waar bandbreedte nog goedkoper is, waar computer cycles niets meer kosten. Als je zo kijkt wordt alles mogelijk, en ontstaan ideeen als GMail. Start met het begrijpen van de technologische trends, en ontwikkel producten die bij dat toekomstbeeld horen. Think big and change the world.

Nu komen we bij de kern van zijn verhaal: de mogelijkheden die er ontstaan om je hele leven digitaal vast te leggen. 20 jaar geleden waren er freaks die met webcams op hun hoofd liepen, "wearable computers", maar tegenwoordig kunnen we dat soort dingen met onze mobiele telefoon. En we kunnen het niet alleen: we gebruiken het ook. We slaan al enorm veel informatie online op over onszelf, en hij verwacht dat we uiteindelijk alles zullen registreren.

Het verzamelen van al deze data kan op verschillende manieren:

• Don't ignore the easy stuff: capture in anticipation of usage. Je moet gewoon alles opslaan, misschien dat het later van pas komt. Maar naast alle metadata uit je camera (belichting, tijd, locatie) zou ook je lichamelijke metadata (hartslag en andere biosignalen) moeten worden opgeslagen. Dan kan je de interessante momenten van je dag definieren als de momenten waar je hartslag naar boven ging.
• Use wetware and software. Gebruik zowel software, maar ook menselijke intelligentie (wetware). Je kan een systeem bouwen dat via allemaal algoritmen honden kan herkennen in foto's, of je kan mensen gewoon foto's laten taggen. Quote: "It only takes a few dedicated curaters to create huge value for the rest of us".
• Collective intelligence. Kijk ook naar de aggregatie van al deze persoonlijke data. Een grote 'spike' voor een hoop mensen op dezelfde locatie betekent dat er iets interessants gebeurt.

Nu ik deze notities aan het uitwerken ben realiseer ik me wederom (dat is al in een aantal andere keynotes ook langsgekomen) de enorme privacy consequenties. Als je echt alle data van je leven opslaat, en dat valt in de verkeerde handen dan zijn de consequenties niet meer te overzien. Dit is veel meer een filosofische of levensbeschouwelijke vraag dan een technologische: de techniek is er maar wil je het wel inzetten? Of moet leven niet gewoon een ongeorganiseerde en ongeregistreerde chaos zijn? Horowitz gaat daar nog even op in met het voorbeeld van Anne Frank: de persoonlijke dingen die zij heeft opgeschreven blijken van enorme waarde voor onze huidige generatie te zijn. Dus kan je de vraag nu misschien ook (nog) niet beantwoorden? Misschien is het aan de volgende generatie om de waarde van onze opgeslagen lifestreams te beoordelen?

(NB: ik heb expres een aantal andere onderwerpen die hij ook snel behandelde genegeerd, het is al zo'n hak-op-de-tak verhaal)